Even voorstellen, mijn naam is Tamara en ik woon nu bijna 6 maanden in
Sophieīs house, een huis voor meiden van 15 jaar en ouder die thuis en/of op school de nodige problemen hebben.
Je kunt gerust zeggen wij zijn meiden die nogal wat discipline
nodig hebben.
Ikzelf ben 17 jaar oud 1.63 lang, met lang donkerblond haar, ik ben hier door mīn ouders naar toegestuurd omdat ik volgens hun onbehandelbaar ben geworden, wat een bullshit gewoon een aantal keren gespijbeld en een beetje rotzooi trappen. De druppel die de emmer deed overlopen (volgens hun) ik had 10 pond uit mīn vaders
portemonnee gestolen.
En zo kwam van het een het ander en nu woon ik hier. Graag wilde ik jullie een verhaal vertellen over iets wat ik heb meegemaakt hier in
Sophieīs house.
Het was 1 oktober 2003 en ik woonde inmiddels zoīn 2 maanden in
Sophieīs house. Het was acht uur in de morgen en we hadden net ons ontbijt op, ik was plan om naar boven te gaan om mīn tas en jas te pakken zodat ik met het busje van
Sophieīs house naar school gebracht kon worden, Ik liep door de hal en daar stond hij een kleine man van pak en beet 1,70 meter, klein buikje en een ongeschoren kop.
Maar iets aan die kop maakte mij helemaal van slag. Ik voelde hoe mīn hart sneller ging kloppen en ik behoorlijk opgewonden raakte, wie was hij vroeg ik me af.
Nou daar ben ik dezelfde dag op een pijnlijke manier achtergekomen.
Nadat ik ongeveer tien minuten naar hem had staan staren, voelde ik ineens een hand op mīn schouder en een barse stem zij `Tamara ben je klaar voor school` ik schrok me wild, het was Andrew een vaste begeleider in Sophieīs house en tevens
chauffeur van het schoolbusje.
Nee stamelde ik, ik moet mīn tas en jas nog pakken, nou schiet dan eens op bulderde Andrew je bent ook altijd de laatste, het wordt tijd dat we daar eens aandacht aan gaan besteden.
Ja ja Andrew zei ik, ik kom er zo aan.'Snel ging ik naar boven om mīn spullen te pakken en ik moest meteen denken aan
Sophie de oprichtster van het huis, de strenge maar toch ook lieve
ex-directrice. Ook al woonde ik er pas, toch miste ik haar vooral mīn gesprekjes die ik met haar had.
Ja het was erg triest ongeveer een maand geleden toen ze bij een auto-ongeluk om het leven kwam.
De groepsleiding had daarna al snel besloten door te gaan met het concept dat
Sophie had bedacht en ter nagedachtenis werd het huis voortaan
Sophieīs house genoemd.Inmiddels zittend in het busje onderweg naar school, moest ik nog steeds denken aan die man in de hal van
Sophieīs house, op een of andere manier liet het me maar niet los.
Zelfs toen ik uitgebreid op school zat kon ik mīn kop er niet bij houden en
werd op een gegeven moment zelfs naar het hoofd van de school gestuurd omdat ik niet zat op te letten.
En zoals gewoonlijk kreeg ik een flinke uitbrander en mocht met een terugkombriefje (een soort nablijven) weer terug naar de klas, iets waar ik totaal geen zin in had.
Ik besloot om weg te glippen, weg van school, ja te spijbelen, ik kon me gewoonweg niet concentreren en aangezien ik nog maar twee uur te gaan had (ik was sīmiddags vrij) dacht ik dit kan geen kwaad.
Maar ja ik maak wel vaker een misrekening.
Ik heb werkelijk waar twee uur lang op een bankje in het naastgelegen park zitten wegdromen.
Ik hoef je vast niet te vertellen over wie dat was. Bijna de tijd te hebben vergeten
spoedde ik mij terug naar school waar Andrew al met zīn busje stond te wachten, via een
zij-ingang glipte ik de school binnen om vervolgens heel rustig de hoofdingang weer uit te lopen, en ik weet zeker dat Andrew mij niet heeft gezien, hij mopperde alleen weer dat ik de laatste was.
Eenmaal weer thuis (ja zo noem ik tegenwoordig Sophieīs house) moesten we meteen aan tafel voor de lunch, na de lunch kregen we de opdracht om maar meteen aan ons huiswerk te beginnen, om vervolgens om stipt drie uur weer beneden te zijn i.v.m. een verrassing.
Ik ging naar mīn kamer en aangezien ik twee uur had gespijbeld had ik natuurlijk geen huiswerk opgekregen dus zette ik maar een muziekje aan.
Om drie uur ging ik naar beneden voor de verrassing, ik opende de huiskamerdeur en daar zat hij dezelfde man als vanmorgen, weer sloeg mīn hart op hol bij het zien van die vent.
Ik ging zitten naast Amber zoīn beetje mīn beste vriendin en ik fluisterde wie is dat?
Amber fluisterde terug weet ik veel wie die engerd is. Engerd, man wat een stuk fluisterde ik weer.
En toen nam Carol het woord voor de groep en iedereen was gelijk stil (ook zei was een begeleider in
Sophieīs house en een echte bitch) nee haar mocht ik niet, sinds de dood van
Sophie speelde zei de baas iets wat ze totaal niet kon.
Dames ik wil jullie graag voorstellen aan onze nieuwe directeur Thomas Oībrien.
De kleine man ging staan en sprak een paar woorden, woorden die bij mij het ene oor in gingen en andere weer uit, ik was helemaal van slag, verdomme verliefd worden op de nieuwe directeur hoe kon ik ook zo stom zijn.
Maar mīn gevoelens gingen niet weg. Plotseling hoorde ik hem brullen Tamara ga jij even met mij mee naar mīn kantoor!
Ja natuurlijk stamelde ik, wat wilde hij van mij. Eenmaal op zīn kantoor aangekomen wees hij naar een stoel ga maar eens even zitten jongedame.Ik ging zitten en voelde mij behoorlijk gespannen niet wetende wat er komen zou.
Tamara, openende hij, tijdens het voorstellen was je er niet helemaal bij,
ik bedoel iedereen heeft zich netjes voorgesteld aan mij behalve jij.
Hoe komt dat waar was je met je gedachten?
Oh stamelde ik, ik was gewoon aan het
dagdromen.
Mag ik weten waarover?
Eh nee liever niet meneer.
Ik bedoel ik wil het liever geheim houden.
Oh ik snap het al vlinders in de buik.
Eh ja...
Had je daar op school ook last van?
Eh hoe bedoelt u?
Nou precies zo als ik zeg, je was letterlijk en figuurlijk nogal afwezig op school, eerst niet opletten tijdens de les en vervolgens de laatste twee uren spijbelen.
Shit dacht ik dit is lekker we hebben een nieuwe directeur en hij krijgt meteen al te horen van school dat ik spijbel.
Nou jongedame wat heb je daar op te zeggen,
Niets meneer...
Niets, dat is erg weinig, heeft het allemaal te maken met het feit dat je verliefd bent.
Ik moest snel wat verzinnen want ik wilde natuurlijk niet dat hij de waarheid wist, dus ik zei maar ja.
Meisje, meisje zei hij, kijk ik ben zelf ook wel eens verliefd geweest, maar zo afwezig als jij bent zelfs hier in ons gesprek heb ik nog nooit iemand gezien.
Ik denk dat er meer aan de hand is, maar daar komen we zo wel op terug.
Allereerst volgens de regels van het huis is het niet toegestaan om te spijbelen, en zover ik begrepen heb hoor je daarvoor gestraft te worden.
De straf bestaat hier altijd uit een flink portie billenkoek en ik vind gezien jou gedrag van vandaag dat je dat ook wel hebt verdiend.
Uit jouw dossier is gebleken dat je vaker spijbelt en dat je de laatste keer van Carol
twee weken geleden met de cane 15 slagen op je blote billen hebt gekregen.
Ja meneer, antwoordde ik.
Wel nu, gezien het voor mij de eerste keer is dat ik jou moet straffen vind ik de cane nogal zwaar en daarom krijg je van mij 25 slagen met het rietje op je blote billen.
Maar als je weer gaat spijbelen pak ook ik de cane er bij is dat duidelijk.
Ik stamelde ja meneer.
Maar dat is nog niet alles, zoals ik al zei, ik heb het gevoel dat je mij niet alles hebt verteld en dat je voor mij dingen verborgen houdt.
en ik weet maar een goede manier om jou aan het praten te krijgen.
Ik begon het steeds warmer te krijgen en het leek wel of mīn hart bezig was met een race zo snel klopte die.
Wat moest ik doen hem eerlijk vertellen dat ik een oogje op hem had, nee dat kon ik toch niet.
Tamara was het plotseling weer, kijk dit bedoel ik nou, ik geef jou de opdracht om je broek en onderbroek uit te doen en het lijkt wel alsof je me niet hoort zo ver weg ben je, meisje waar zit je toch met je gedachten.
Nergens meneer,
O.k. dan moet je het zelf maar weten, nogmaals broek en onderbroek uit.
Ik ging bij mīn stoel staan en kleedde me langzaam uit, intussen zei hij meisje je zult het wel niet leuk vinden maar je gaat bij over de knie en ik ga je net zolang op je blote billen slaan totdat je mij het hele verhaal verteld.
Maar, maar dat kunt u toch niet doen?
Oh jawel hoor tenzij je het mij nu alsnog wilt vertellen.
Maar ik heb het u toch verteld ik ben verliefd,
Nee meisje er is meer dan dat, en datgene wat jij voor mij verzwijgt sla ik er wel uit.
Alsjeblieft niet meneer smeekte ik hem, maar voordat ik was uitgesproken pakte hij me beet en legde mij over de knie.
Laatste kans zei hij nu praten en anders voelen.
Ik zweeg en 5 seconden later kwam zijn hand hard op mīn linkerbil terecht.
Aaauuw gilde ik ... en klets een op mīn rechter bil
Meteen begon ik een tinteling in mīn billen te voelen.
Klets, klats, klets, klets, klats, de klappen kwamen in hoog tempo op mīn billen, na ongeveer 25 klappen stopte hij, al bereid om te praten, mīn billen waren vast al vuurrood in elk geval zo voelden ze goh wat sloeg hij hard veel harder dan
Sophie ooit had gedaan.
Eh ja meneer stamelde ik. Nou goed vertel maar, maar intussen blijf je liggen want als ik je niet geloof ga ik meteen door daar waar ik gebleven ben is dat duidelijk.
Ja me- meneer stotterde ik, zoals ik al zij ik ben verliefd maar die jongen is zo knap dat ik steeds aan hem moet denken.
Ja ja dat zal wel, ik geloof er niks van, vertel eens even hoe heet hij en waar woont hij dan bellen we hem even op om te horen of hij ook op jou verliefd is.
Nee meneer, alsjeblieft niet antwoordde ik
Goed dan gaan we door, en voor dat ik het wist
KLETS,KLETS,KLATS,KLETS,KLATS, je zegt het wel he als je de waarheid wil vertellen want dan stop ik wel even.
Langzaam kreeg ik tranen in mīn ogen wat moest ik nou, het feit dat hij mīn billen aan het bewerken was deed lang zoīn zeer niet, als de pijn die ik in mīn kop had van het piekeren.
Langzamerhand begon die pijn echter in het niets te verdwijnen bij hoe mīn achterwerk voelde, en hij ging maar door, klets, klats, klats, klets.
Ik weet niet hoelang ik al bij hem over de knie lag maar op een gegeven moment werdt de pijn zo heftig dat ik begon te jammeren stop nou alsjeblieft, nee dame eerst de waarheid en dan stop ik.
Ik heb het hierna misschien nog 5 minuten volgehouden toen ik al snikkend zij
oke, oke ik vertel het wel.
Hij zette me neer op de grond en zij ga daar maar zitten en begin maar met praten.
Mīn kont gloeide helemaal en deed verschrikkelijk zeer toen ik probeerde te gaan zitten.
Al huilend en stotterend vertelde ik hem dat ik sinds ik hem vanochtend had zien staan ik een oogje op hem had.
Ik had het nog niet verteld of hij barstte uit in een enorm gelach.
Meisje, meisje toch was dat nou zo moeilijk om te vertellen.
Ja zei ik u bent directeur, ja maar ook mens viel hij in de rede die hiervoor in andere kindertehuizen heeft gewerkt waar ook regelmatig meisjes van jou leeftijd een oogje op me hadden.
Maar helaas ik ben getrouwd kijk maar om mīn vinger een huwelijksring.
Na een gesprekje van ongeveer 5 minuten zei hij zo meisje en dan nu nog je straf voor het spijbelen.
Ga maar eens even staan hier bij het bureau en buk maar eens even voorover.
Hij pakte het rietje van de muur en ging achter mij staan.
Ik protesteerde nog zo van, maar mīn billen doen al zo zeer ik heb echt genoeg gehad.
ja dame dat is je eigen schuld kom op voorover bukken 25 slagen met het rietje.
Nog nooit hebben die 25 slagen zoīn pijn gedaan als deze keer, en bij de vijfde klap barste ik al in tranen uit.
Na mijn 25 klappen met het rietje nam hij me mee naar zijn stoel achter het bureau en heeft hij terwijl ik op zīn schoot zat mij wel een uur getroost en zachtjes met mij gepraat.
Nu 4 maanden later is hij een van mīn grootste vrienden binnen
Sophieīs house, en loop ik regelmatig bij hem binnen voor een praatje net zoals bij
Sophie, het had haar man kunnen zijn dezelfde types streng maar toch heel lief.
Oh ja, Ik heb nog regelmatig bij hem over de knie gelegen en soms doe ik het met opzet ik haal een streek uit of iets dergelijks zodat ik weer bij hem moet komen en nee mīn verliefdheid is nog steeds niet over.
Groetjes Tamara
Geschreven door Ben van der Leij
|